ΘΕΣΕΙΣ της Μαχητικής  Αντίστασης Γεωλόγων

για την επέκταση της μεταλλευτικής δραστηριότητας στις Σκουριές

Είναι αδιαμφισβήτητο ιστορικά, ότι η εξόρυξη των κοιτασμάτων στη χώρα μας είναι διαχρονικά συνυφασμένη με αρνητικές εμπειρίες και μελανές περιόδους ληστρικής, αποικιοκρατικού τύπου εκμετάλλευσης και καταλήστευσης του εθνικού μας πλούτου, ανεπανόρθωτες καταστροφικές επιπτώσεις στο φυσικό περιβάλλον και υπερεκμετάλλευση και εξαθλίωση των εργαζόμενων και των κατοίκων ολόκληρων περιοχών.

Είναι νωπές οι μνήμες, σε πολλές περιοχές της πατρίδας μας, στο Λαύριο, τη Σέριφο, τη Χαλκιδική, την Εύβοια τη Φωκίδα και αλλού για το πως νοείται από τους ιδιώτες ιδιοκτήτες μεταλλείων η «επιχειρηματική δράση»: ληστρική, ανορθολογική, εκμετάλλευση, με συνέπεια τεράστια διαχρονικά οικολογικά εγκλήματα, βιασμός της φύσης και της υγείας των εργαζομένων, καταστολή των δημοκρατικών δικαιωμάτων και εγκαθίδρυση καθεστώτος τρομοκρατίας και αυταρχισμού.

Κατά την περίοδο 1965 - 1975 παρουσιάστηκε αλματώδης ανάπτυξη της μεταλλευτικής βιομηχανίας, βασιζόμενη στις έρευνες του δημόσιου Ι.Γ.Ε.Υ. - μετέπειτα Ι.Γ.Μ.Ε., που έφθασε να αποτελεί βασικό εθνικό προϊόν. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα τεράστια υπερκέρδη για τους επενδυτές, ληστρική αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου με τεράστιες επιπτώσεις στο περιβάλλον, και στην υγεία των μεταλλωρύχων, καθώς και υπερεκμετάλλευση των  εργαζόμενων καθόσον οι περιοχές ανάπτυξης των μεταλλείων - ορυχείων - λατομείων καταντούσαν μονοπαραγωγικές εξαρτώμενες από τους μεταλλειοκτήτες που εξουσίαζαν ολόκληρους Νομούς.

Στην περίοδο της κρίσης της μεταλλείας και της πτώσης της τιμής των μεταλλευμάτων στα διεθνή χρηματιστήρια, όλοι σχεδόν οι επενδυτές εγκατέλειψαν τεράστια χρέη στο Δημόσιο (ΟΑΕ) και περιοχές με τεράστιες περιβαλλοντικές πληγές. Έτσι μοσχοπουλήθηκαν οι επιχειρήσεις στο Δημόσιο, μεταβιβάζοντας τις υποχρεώσεις της ληστρικής εκμετάλλευσης στα λαϊκά στρώματα. Σήμερα κάτω από το ίδιο σύστημα, σε μια περίοδο που η τιμή του χρυσού είναι σε άνοδο και με όφελος την κρίση, επιχειρήσεις και επιχειρηματίες που στοχεύουν σε υπερκέρδη (το προβάλλουν άλλωστε και οι ίδιοι), βάλθηκαν να πείσουν ότι θα σώσουν τον τόπο από την φτώχεια και την ανεργία, ενώ παράλληλα εφαρμόζοντας μεθόδους που δεν έχουν εφαρμοσθεί πουθενά, θα σώσουν και θα αναβαθμίσουν το περιβάλλον.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ της Μαχητικής Αντίστασης Γεωλόγων για τη δημιουργία ΦΟΡΕΑ ΥΔΡΟΓΟΝΑΝΘΡΑΚΩΝ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ της Μαχητικής  Αντίστασης Γεωλόγων
για τη δημιουργία ΦΟΡΕΑ ΥΔΡΟΓΟΝΑΝΘΡΑΚΩΝ 

Ο ρόλος του Φορέα είναι εξαιρετικά σημαντικός και θα μπορούσε να συμβάλλει στην διαφύλαξη των συμφερόντων του Ελληνικού Δημοσίου, σε ένα  ιδιαίτερα ευαίσθητο τομέα, έχοντας απέναντι τις μεγάλες πολυεθνικές πετρελαϊκές εταιρίες εν μέσω γενικευμένης οικονομικής κρίσης.
Έργο του Φορέα θα έπρεπε να είναι: α) η διαμόρφωση εικόνας ως προς την πετρελαιοπιθανότητα των περιοχών, β) εκτέλεση των ερευνητικών γύρων, γ)παρακολούθηση των ερευνητικών προγραμμάτων, δ)διαμόρφωση κανονισμών ως προς τις ερευνητικές και παραγωγικές εργασίες, ε)έλεγχο ως προς την τήρηση των προγραμμάτων και των κανονισμών, ζ)έλεγχο ως προ την πραγματική κοστολόγηση των εργασιών, η)διαμόρφωση λειτουργικού Αρχείου ερευνών.
Έχοντας υπόψη το ευρύ αντικείμενο αρμοδιοτήτων του φορέα θεωρούμε ότι οι 20 προβλεπόμενες θέσεις των επιστημόνων είναι ανεπαρκέστατες, η δε δυνατότητα εμπλοκής του ΙΓΜΕ, ΕΛΚΕΘΕ ή και ΑΕΙ (χωρίς μάλιστα σαφή αναφορά στα πεδία ερευνητικής δράσης τους παράλληλα με την εξαγγελθείσα κατάργηση του ΙΓΜΕ) δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα του έργου του φορέα. Αποτέλεσμα μιας τέτοιας σύστασης του φορέα θα είναι αυστηρά δημόσιες αρμοδιότητες να εκχωρούνται στην αγορά που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των πολυεθνικών του πετρελαίου που δεν μπορούν να προστατέψουν την ελληνική κοινωνία από υπερβάσεις κόστους, περιβαλλοντικές επιπτώσεις ακόμη και από ανθρώπινες απώλειες.
Προκειμένου να δημιουργηθεί αυτός ο φορέας θα γίνουν αλλαγές στο Ν. 2289/95 για να αντικατασταθεί η ΔΕΠ-ΕΚΥ Α.Ε που ξεπούλησαν στον Όμιλο του Λάτση, με φορέα που θα ονομάζεται ΕΔΕΥ (Ελληνική διαχειριστική Εταιρία Υ/Α) και θα έχει σαφώς μειωμένες αρμοδιότητες.
ΑΛΛΑΓΕΣ  ΣΤΟΝ Ν 2289/95 ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΥΔΡΟΓΟΝΑΝΘΡΑΚΕΣ