Η ΚΟΡΟΙΔΙΑ ΤΗΣ “ΚΟΙΝΩΦΕΛΟΥΣ” ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΔΕΝ ΛΥΝΕΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ / ΝΑ ΜΗΝ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΘΕΣΤΩΣ Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ [ανακοίνωση ΣΜΤ & ΣΥΒΧΑ]

Κυβέρνηση, κεφάλαιο και Ευρωπαϊκή Ένωση, αφού πήραν σωρεία μέτρων που οδήγησαν σε καταβύθιση τους μισθούς, έβαλαν στο περιθώριο τις συλλογικές διεκδικήσεις με κατάργηση των ΣΣΕ και εκτόξευσαν την ανεργία φρόντισαν να προσφέρουν δώρο στις εταιρίες στρατιές εξαθλιωμένων εργαζομένων χωρίς δικαιώματα και μέσω των προγραμμάτων “αντιμετώπισης” της ανεργίας. Παράλληλα, σχεδιάζουν την πλήρη απελευθέρωση των απολύσεων με ομαδικές “εκδιώξεις” των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα.

Η εφαρμοζόμενη πολιτική με τις νέες ελαστικές εργασιακές σχέσεις (κοινωφελής εργασία, voucher) δε λύνει το πρόβλημα της ανεργίας. Στόχος τους είναι το ακριβώς αντίθετο από ό,τι διακηρύσσουν. Είναι η σταδιακή γενίκευση ενός καθεστώτος μισοεργασίας – μισοανεργίας σε ένα μεγάλο ποσοστό των εργαζόμενων, μέσα από την ανακύκλωση των άνεργων σε θέσεις προσωρινής ανασφάλιστης και κακοπληρωμένης εργασίας ή κατάρτισης

Στο δημόσιο τομέα απ’ τη μία προωθούνται απολύσεις και διαθεσιμότητες, απ’ την άλλη προσλαμβάνονται “πεντάμηνοι ωφελούμενοι” για να κάνουν την δουλειά τσάμπα, χωρίς κανένα δικαίωμα αλλά μόνο με υποχρεώσεις. Στο ΕΤΕΑ (Ενιαίο Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης) τις χρόνιες ελλείψεις σε προσωπικό και τις πρόσφατες 30 διαθεσιμότητες από το μόνιμο προσωπικό ήρθαν να καλύψουν οι προσλήψεις δεκάδων συναδέλφων στην κοινωφελή εργασία καλύπτοντας έτσι, πάγιες και διαρκείς ανάγκες.

Να αντιδράσουμε απέναντι στον εμπαιγμό κράτους – εργοδοτών. Μας θέλουν να δουλεύουμε με χαρτζιλίκι και ακόμα και υπό αυτές τις συνθήκες, καθυστερούν τις πληρωμές. Στο ΕΤΕΑ από το ξεκίνημα του προγράμματος “κοινωφελούς εργασίας” υπάρχουν αδικαιολόγητες καθυστερήσεις στη μισθοδοσία με ότι αυτό συνεπάγεται για τις ζωές των εργαζόμενων. Πλήρως ευθυγραμμισμένοι με την καταστροφική πολιτική του Υπουργείου Εργασίας (-Ανεργίας), ο διοικητής και οι υπηρεσίες του επικουρικού ασφαλιστικού ταμείου είναι και αυτοί υπεύθυνοι για τις κακές συνθήκες εργασίας των συναδέλφων και φροντίζουν με κάθε ευκαιρία να τις εντείνουν.

Η προσβλητική συμπεριφορά του διοικητή του ΕΤΕΑ προς το σύνολο των εργαζομένων της “κοινωφελούς εργασίας” κατά την επίσκεψη του στο παράρτημα της Ευαγγελιστρίας 5, στις 2 Ιουλίου, είναι σαφές δείγμα εργοδοτικού αυταρχισμού και αυθαιρεσίας. Οι καθυστερήσεις στις πληρωμές και οι συνθήκες εργασίας στο χώρο του ταμείου είναι απαράδεκτες. Όλα τα παραπάνω αποτελούν ζητήματα για τα οποία ως σωματεία προσφύγαμε στις αρμόδιες υπηρεσίες.

Όσο βρισκόμαστε στο πεντάμηνο δεν σκύβουμε το κεφάλι. Αγωνιζόμαστε για όλα όσα μας κλέβουν, αγωνιζόμαστε για την αξιοπρέπεια μας. Μόνο με ενότητα, συντονισμό και αποφασιστικότητα μπορούμε να νικήσουμε.

• Καμία καθυστέρηση στους μισθούς/άμεση καταβολή των δεδουλευμένων.

• Άμεση κατάργηση των προγραμμάτων εκμετάλλευσης των ανέργων.

• Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, κανονικές προσλήψεις και μισθούς που να καλύπτουν τις ανάγκες μας με υπογραφή συλλογικών συμβάσεων εργασίας.

• Επίδομα ανεργίας, για όλο το διάστημα της ανεργίας, στους άνεργους και υποαπασχολούμενους, που να καλύπτει τις ανάγκες μας, χωρίς όρους και προϋποθέσεις.

• Κατάργηση όλων των αντεργατικών νόμων που ελαστικοποιούν τις εργασιακές σχέσεις, απελευθερώνουν τις απολύσεις, καταργούν τις συλλογικές συμβάσεις και το βασικό μισθό.

Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών

Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου Αττικής

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΤΡΟΠΟΛΟΓΙΑ «ΑΡΣΗ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΩΝ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΕΡΓΟΛΗΠΤΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΡΓΑ» ΤΟΥ Σ/Ν ΤΟΥ ΥΠ. ΑΜΥΝΑΣ ΠΟΥ ΨΗΦΙΣΤΗΚΕ ΣΤΙΣ 25/07 

Η συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, με την τροπολογία που ψήφισε για τα έργα και τις μελέτες, πρόσθεσε ένα ακόμα κρίκο στην αλυσίδα των κρατικών ρυθμίσεων που ενισχύουν τους μονοπωλιακούς ομίλους σε βάρος των λαϊκών αναγκών. Η κυβερνητική τροπολογία καταργεί με βάση τις «αρχές» της ΕΕ για «ίση μεταχείριση και αναλογικότητα»  τις διατάξεις που έβαζαν εμπόδια στις μεγάλες επιχειρήσεις του κλάδου να διεκδικούν μικρότερα έργα. Ταυτόχρονα, προβλέπεται η έκδοση Προεδρικού Διατάγματος «σκούπα», στο αμέσως επόμενο διάστημα, για τη συνολική αλλαγή του συστήματος ανάθεσης Δημοσίων Έργων και Μελετών.

Η κυβερνητική τροπολογία αποτελεί το επιστέγασμα της διαδικασίας «απελευθέρωσης». Με αυτήν θα επιτρέπεται πλέον στους μονοπωλιακούς ομίλους να αναλαμβάνουν οποιοδήποτε δημόσιο έργο, ανεξαρτήτως του ύψους του προϋπολογισμού και της γεωγραφικής θέσης, ακόμα και αυτά που μέχρι πρότινος αφορούσαν κυρίως τους χιλιάδες αυτοαπασχολούμενους του κλάδου. Η εξέλιξη αυτή πυροδοτεί ραγδαίες αλλαγές στον κλάδο των κατασκευών καταργώντας κάθε «εμπόδιο» στη δράση των ομίλων. Συγχρόνως, η συγκέντρωση του κλάδου των κατασκευών προωθείται ποικιλότροπα από σειρά αλλαγών στην πολιτική χρήσης γης, από φωτογραφικές ρυθμίσεις για τις διάφορες κατηγορίες έργων.

Το σύνολο της πολιτικής για τα δημόσια έργα στοχεύει στη διασφάλιση της ανταγωνιστικότητας της καπιταλιστικής οικονομίας, στην ανάσχεση της πτωτικής τάσης του ποσοστού κέρδους. Η πολιτική αυτή δεν αποτελεί ελληνική πρωτοτυπία. Αντίστοιχα μέτρα συγκέντρωσης του κλάδου των κατασκευών προωθήθηκαν τις προηγούμενες δεκαετίες σε ολόκληρη την ΕΕ. Αποτελούν επίσημη στρατηγική της ΕΕ που συνοψίζεται στον τίτλο «απελευθέρωση των αγορών». 

Η συγκέντρωση της παραγωγής μελετών και έργων στα χέρια μονοπωλίων του κλάδου των κατασκευών έχει ως προαπαιτούμενο την καταστροφή χιλιάδων αυτοαπασχολούμενων γεωτεχνικων και  ως αποτέλεσμα την τεράστια αύξηση του κόστους τους για το λαό. Τα έργα ιεραρχούνται και κατασκευάζονται εκεί και στο βαθμό που αυτό μεγιστοποιεί την κερδοφορία των μονοπωλιακών ομίλων και όχι με γνώμονα τις λαϊκές ανάγκες. Μια μεγάλη μάζα γεωτεχνικών οδηγείται βίαια στη μισθωτή εργασία με άθλιους όρους. 

Εκατό χρόνια από τη σφαγή του Λάντλοου

Ένοπλοι εργάτες στο Κολοράντο - Ακούστε το τραγούδι του Γούντι Γκάθρι «The Ludlow Massacre». Το 1914, στο Κολοράντο του αμερικανικού νότου, γράφτηκε μία από τις πιο ηρωικές σελίδες στην ιστορία του αμερικανικού εργατικού κινήματος.

Το «άγριο» νότιο Κολοράντο εκείνη την εποχή εξελισσόταν στην αμερικανική πρωτεύουσα του άνθρακα. Εργάτες από όλον τον κόσμο, Ιταλοί, Μεξικάνοι, Έλληνες, Σλάβοι, Κινέζοι έφταναν στις ΗΠΑ με υποσχέσεις από τους δουλεμπόρους ότι θα τους οδηγούσαν στη «γη της επαγγελίας». Στη συνέχεια, τους έφερναν στα ανθρακωρυχεία των Ροκφέλερ και των Λαμόντ για να δουλέψουν -και πολύ συχνά να πεθάνουν- στις μαύρες στοές των ορυχείων.

Για τη διαμονή των εργατών είχαν δημιουργηθεί ειδικοί φρουρούμενοι καταυλισμοί γύρω από τα ορυχεία. Οι καταυλισμοί, τα σπίτια, τα ιατρεία, τα μαγαζιά, οι πανσιόν, όλα ανήκαν στην εταιρεία των ορυχείων. Οι συνθήκες δουλειάς, ασφάλειας και ζωής ήταν άθλιες. Οι εργάτες, τις περισσότερες φορές, δεν πληρώνονταν με κανονικά χρήματα, αλλά με κουπόνια, τα λεγόμενα «script», που υποχρεωτικά εξαργύρωναν στα μαγαζιά της εταιρείας, με υψηλές τιμές. Οι εργάτες ουσιαστικά ανήκαν στην εταιρεία. Πληρώνονταν ανάλογα με την καθημερινή παραγωγή και τις περισσότερες φορές τους έκλεβαν οι ελεγκτές - άνθρωποι των εταιρειών.

Αυτές οι συνθήκες οδηγούσαν σε ξεσπάσματα και εξεγέρσεις των εργατών, χωρίς όμως την αναγκαία οργάνωση και προετοιμασία.

Την ανάγκη για οργάνωση των εργατών ήρθε να εκπληρώσει η Ένωση Ανθρακωρύχων Αμερικής. Το συνδικάτο έπρεπε να ξεπεράσει πολλά εμπόδια και δυσκολίες, όπως την απαγόρευση της συνδικαλιστικής δράσης, την εργοδοτική τρομοκρατία, τους χαφιέδες και τους μπράβους των εταιρειών, αλλά και τις προκαταλήψεις των εργατών, ακόμη και την αδυναμία συνεννόησης λόγω της πολυγλωσσίας των εργατών.

Οι συνδικαλιστές εργάτες έπιαναν δουλειά στα ορυχεία και δρούσαν παράνομα, προσπαθώντας να ξεσηκώσουν και να οργανώσουν τους εργάτες. Αν κάποιος πιανόταν για συνδικαλισμό, τον έδιωχναν και δεν μπορούσε να πιάσει δουλειά σε κανένα ορυχείο.

Το ιστορικό της απεργίας

Το Σεπτέμβρη του 1913, ξέσπασε η μεγάλη απεργία του Λάντλοου, μετά το θάνατο ενός συνδικαλιστή εργάτη στα ορυχεία της εταιρείας CFI, ιδιοκτησίας Ροκφέλερ και ήταν το αποκορύφωμα της καταπίεσης και των άθλιων συνθηκών για τους 12.000 εργάτες ανθρακωρύχους της περιοχής.

Οι ανθρακωρύχοι της CFI πληρώνονταν 1,68 δολάρια την ημέρα και ήταν αναγκασμένοι να εργάζονται υπό πολύ σκληρές συνθήκες. Αυτό ίσχυε ιδιαίτερα για τους ανθρακωρύχους του Κολοράντο, όπου τα ποσοστά θνησιμότητας ήταν συχνά στο διπλάσιο του εθνικού μέσου όρου.

Οι προσπάθειες συνδικαλιστικής οργάνωσης των ανθρακωρύχων του Κολοράντο χρονολογούνται από την πρώτη απεργία του 1883, στην οποία προσπάθησαν να γίνουν μέλη της Δυτικής Ομοσπονδίας Εργατών Ορυχείων, το 1913 προσπάθησαν να οργανωθούν στους Ενωμένους Εργάτες Ορυχείων της Αμερικής (αργότερα, το 1927, εντάχθηκαν στους Βιομηχανικούς Εργάτες του Κόσμου).

Αιτήματα των εργατών ήταν η καθιέρωση του οκτάωρου, η αναγνώριση του συνδικάτου, η θέσπιση μέτρων ασφάλειας στα ορυχεία, η κατάργηση των φρουρών, των «script», η αναγνώριση του δικαιώματος να ψωνίζουν σε όποιο κατάστημα ήθελαν, να μπορούν να πηγαίνουν στην πόλη κλπ.

Οι απαιτήσεις των ΕΕΟΑ προς την CFI ήταν οι εξής:

«... Η αναγνώριση των Ενωμένων Εργατών Ορυχείων Αμερικής ως παράγοντα διαπραγμάτευσης για τους εργαζόμενους στα ορυχεία άνθρακα όλου του Κολοράντο και του βόρειου Νέου Μεξικό, ένα αποτελεσματικό σύστημα ελέγχου βάρους (checkweighmen) σε όλα τα ορυχεία, την αποζημίωση για το σκάψιμο του άνθρακα με βάση τον έναν τόνο στις £ 2.000, ημιμηνιαία καταβολή των μισθών σε νόμιμο χρήμα, η κατάργηση του πρόχειρου χαρτονομίσματος και του συστήματος φορτηγού, τέλος στις διακρίσεις εις βάρος των μελών της ένωσης και αυστηρή εφαρμογή των νόμων του κράτους σχετικά με τις υποχρεώσεις των φορέων εκμετάλλευσης, σχετικά με την παροχή ξύλων, σίδερων και άλλων υλικών στους ανθρακωρύχους σε υπόγειες εργασίες».

Οι απεργοί εργάτες εκκένωσαν τους καταυλισμούς και έστησαν σκηνές στο Λάντλοου. Το Λάντλοου είναι μια περιοχή στους πρόποδες των Βραχώδων Ορέων, νότια του Ντένβερ, πρωτεύουσα του Κολοράντο. Οι καταυλισμοί με τις σκηνές λειτουργούσαν μετά από λίγες εβδομάδες ως κανονική πόλη, με 1.200 εγκατεστημένους εργάτες, σε σκηνές που έδωσε το συνδικάτο. Βοηθούμενοι από ομάδες της Ένωσης Ορυχείων σε όλες τις ΗΠΑ, οι απεργοί οργάνωσαν «πόλεις σκηνών» στις εκβολές των φαραγγιών που οδηγούσαν στα ανθρακωρυχεία (σε μια προσπάθεια να εμποδίσουν τους απεργοσπάστες από το να τους αντικαταστήσουν) και συνέχιζαν την απεργία τους.

Η απεργία των εργατών προκάλεσε την αντίδραση των Ροκφέλερ, οι οποίοι χρησιμοποίησαν ιδιωτικό στρατό, αποτελούμενο από μπράβους του Πρακτορείου «Μπελτουιν - Φελτς», ειδικευμένου στην καταστολή απεργιών. Ο ιδιωτικός στρατός των Ροκφέλερ ενισχύθηκε από την Εθνοφρουρά που απέστειλε στην περιοχή ο κυβερνήτης του Κολοράντο. Μπράβοι και εθνοφρουροί τρομοκρατούσαν τους εργάτες, οργάνωναν προβοκάτσιες, χωρίς να κάμψουν το φρόνημα των απεργών.

Μετά από τρεις μήνες δόθηκε εντολή να αποσυρθεί η Εθνοφρουρά, λόγω κόστους συντήρησης, ωστόσο τελικά παρέμεινε επανδρωμένη από μπράβους του Ροκφέλερ, μετά από συμφωνία με τον τοπικό κυβερνήτη.

Σε ηγετική μορφή της απεργίας αναδείχτηκε ο Έλληνας συνδικαλιστής εργάτης από την Κρήτη, Λούης Τίκας (Ηλίας Σπαντιδάκης το πραγματικό του όνομα). Ο Λούης Τίκας ήταν μετανάστης από την Κρήτη, είχε δουλέψει σε χαλυβουργεία και ορυχεία του Κολοράντο και ήταν οργανωμένος στην Ένωση Ανθρακωρύχων.

Η αντοχή των απεργών ανάγκασε την εταιρεία να φέρει στην περιοχή βαρύ οπλισμό, όπως πολυβόλα και ένα τεθωρακισμένο όχημα, που το αποκαλούσαν «Τραίνο του Θανάτου» (Death Special). Στόχος ήταν η επίθεση και εκκένωση των απεργιακών καταυλισμών. Επικεφαλής του στρατού των αφεντικών ήταν ο υπολοχαγός Καρλ Λίντερφερντ.

Η επίθεση έγινε στις 20 Απρίλη, μία ημέρα μετά το ελληνικό Πάσχα που γιόρτασαν όλοι μαζί οι εργάτες, Έλληνες, Μεξικάνοι, Ιταλοί κ.ά., με χορούς, ψητά αρνιά, αγώνες μπέιζμπολ.

Οι εθνοφρουροί ζήτησαν από τον Λούη Τίκα να παραδώσει έναν απεργό. Εκείνος αρνήθηκε, γιατί δεν υπήρχε ένταλμα. Τότε η εθνοφρουρά άνοιξε πυρ εναντίον των σκηνών, σκορπώντας το θάνατο στους απεργούς και τις οικογένειές τους. Οι εργάτες ανταπέδωσαν και άρχισαν ανταλλαγές πυροβολισμών. Οι ανθρακωρύχοι έσκαψαν προστατευτικούς λάκκους, κάτω από τις σκηνές τους για τον εαυτό τους και τις οικογένειές τους, για να προστατευτούν από τους πυροβολισμούς των πολυβόλων από τους φρουρούς της εταιρείας.

Εκείνο το βράδυ, υπό την κάλυψη του σκοταδιού, οι πολιτοφύλακες μπήκαν στον καταυλισμό και έβαλαν φωτιά σε σκηνές, σκοτώνοντας δύο γυναίκες και έντεκα παιδιά που είχαν βρει καταφύγιο από τους πυροβολισμούς σε ένα λάκκο κάτω από μια σκηνή. Δεκατρείς άλλοι άνθρωποι πυροβολήθηκαν και σκοτώθηκαν επίσης κατά τη διάρκεια των μαχών.

Ο Λούης Τίκας πιάστηκε από την εθνοφρουρά. Ο Λίντερφελτ του έσπασε το κρανίο με τον υποκόπανο του όπλου του. Μετά, τον πυροβόλησαν πισώπλατα. Άφησαν τη σορό του επί τρεις μέρες μες στον ήλιο, σε σημείο που να φαίνεται από τα περαστικά τρένα. Δίπλα οι σοροί δύο ακόμη μελών του Συνδικάτου.

Καθώς τα νέα της σφαγής εξαπλώθηκαν, εργαζόμενοι σε όλη τη χώρα κατέβηκαν σε απεργία, σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τους υπόλοιπους ανθρακωρύχους, που βρίσκονταν σε απεργία στο Κολοράντο και να εκφράσουν τη στήριξή τους προς εκείνους που είχαν χάσει τους αγαπημένους τους στο Λάντλοου. Πολλές πόλεις της πολιτείας καταλήφθηκαν από τους ανθρακωρύχους και ορισμένες μονάδες της Εθνικής Φρουράς κατέβασαν επίσης τα όπλα τους και αρνήθηκαν να πολεμήσουν.

Η απεργία των ανθρακωρύχων του Λάντλοου δεν πέτυχε τον άμεσο στόχο της και με αυτή την έννοια ηττήθηκε. Νίκησε όμως, γιατί πλέον τίποτε δεν ήταν όπως πριν. Η σφαγή του Λάντλοου αποτέλεσε τη σπίθα για να φουντώσει τα επόμενα χρόνια το αμερικανικό εργατικό κίνημα, το κίνημα των εργατών στα ορυχεία του Κολοράντο και όλων των ΗΠΑ. Οι εργάτες είδαν κατάματα τα εγκλήματα στα οποία μπορούν να φτάσουν οι καπιταλιστές, προκειμένου να προστατέψουν τα συμφέροντά τους. Είδαν ότι το αστικό κράτος και οι μηχανισμοί του δεν είναι κάτι ουδέτερο, αλλά υπηρετεί την τάξη εκείνη των καπιταλιστών, που έχουν την εξουσία και την οικονομία στα χέρια τους. Η απεργία του Λάντλοου διαπαιδαγώγησε τους εργάτες στον αγώνα για την απελευθέρωσή τους και την οριστική κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Η απεργία και η σφαγή του Λάντλοου ενέπνευσε όχι μόνο εργάτες, αλλά και καλλιτέχνες, συγγραφείς, ποιητές. Το 1944, ο τραγουδιστής Γούντι Γκάθρι έγραψε ένα τραγούδι με τίτλο «The Ludlow Massacre». Το τραγούδι ακουγόταν συχνά στις διαδηλώσεις της δεκαετίας του ’60. Ο ποιητής Ντέιβιντ Μέισον έγραψε ένα ποιητικό μυθιστόρημα 4.800 στίχων με τίτλο «Ποιος ήταν ο Λούης Τίκας». Το μυθιστόρημα του συγγραφέα Άπτον Σίνκλαιρ «Βασιλιάς Άνθρακας» είναι εμπνευσμένο από την απεργία του Λάντλοου.

Το 1918, στήθηκε ένα μνημείο για να τιμήσει όσους έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια της απεργίας. Αυτά τα άτομα έχασαν τη ζωή τους στη Σφαγή του Λάντλοου και αναγράφονται στο μνημείο.

«ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ ΚΑΙ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ»

Η Λαμπρινή Θωμά και ο Νίκος Βεντούρας μιλούν στον Κώστα Εφήμερο για το ντοκιμαντέρ τους, «Παλληκάρι, ο Λούης Τίκας και η Σφαγή του Λάντλοου», μια μοναδική καταγραφή μίας από τις σημαντικότερες στιγμές του αμερικανικού εργατικού κινήματος, που σημαδεύτηκε από τη δολοφονία του Έλληνα μετανάστη συνδικαλιστή Ηλία Σπαντιδάκη (Λούη Τίκα).

Στις 20 Απριλίου 2014 έκλεισαν 100 χρόνια από τη Σφαγή του Λάντλοου και τη δολοφονία του Λούη Τίκα, Έλληνα μετανάστη, ανθρακωρύχου και ενεργού συνδικαλιστή, από την Εθνοφρουρά του Κολοράντο, η οποία προάσπιζε τα συμφέροντα των Ροκφέλερ ενάντια στους εργαζόμενους. 

«Είναι από τις σημαντικότερες στιγμές στην ιστορία του εργατικού κινήματος των ΗΠΑ, είναι από τις στιγμές που άλλαξαν όχι μόνο την ιστορία αλλά και την ίδια την ιστορική προσέγγιση. Να σου πω μόνο ότι, ο διασημότερος ιστορικός της αμερικανικής αριστεράς, ο Χάουαρντ Ζιν, αποφασίζει να ασχοληθεί με τη λαϊκή ιστορία των ΗΠΑ όταν πρωτοέρχεται σε επαφή με το Λάντλοου. Κι ύστερα, η σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα, η καταπάτηση κάθε εργατικού δικαιώματος, που κερδίσαμε με αίμα, και η κατάσταση με τους μετανάστες κάνουν την ιστορία επίκαιρη, έναν αιώνα μετά. Η παραλληλία δείχνει ξεκάθαρα πού βρισκόμαστε και ποιος είναι ο δρόμος μας, νομίζω. Όμως, δεν ήταν μόνον αυτό. Υπήρξε προσωπική σχέση, επαφή. Ερωτευτήκαμε αυτόν τον υπέροχο Έλληνα, τον Λούη Τίκα, αλλά και τους ανθρώπους που κρατούν ζωντανή τη μνήμη του, από τη στιγμή που πατήσαμε το πόδι μας στο Λάντλοου, στο Κολοράντο. Αυτή η επαφή, με τη μνήμη και με τους ολοζώντανους φορείς της, ήταν που μας οδήγησε να αναζητήσουμε τα βήματα του Ηλία Σπαντιδάκη, του Λούη μας, και να αποφασίσουμε πως έπρεπε οπωσδήποτε να γίνει ντοκιμαντέρ η ιστορία, να αποκτήσει τη δύναμη, από την εικόνα, να νικήσει και το χρόνο και την απόσταση», λέει η Λαμπρινή Θωμά, που μαζί με το φωτογράφο και σκηνοθέτη Νίκο Βεντούρα δούλεψαν το ντοκιμαντέρ «Παλληκάρι - Ο Λούης Τίκας και η Σφαγή του Λάντλοου», παρουσιάσθηκε στο 16ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης.

«Ήμασταν οι πρώτοι Έλληνες δημοσιογράφοι που έφτασαν εκεί, στο Λάντλοου, το 2007. Για να φωτογραφίσω την πρώτη φορά, πηδήσαμε μαντρότοιχους», γελάει ο Νίκος. «Οδηγός μας, ο τραγουδοποιός Φρανκ Μάνινγκ, ο οποίος και μας σύστησε στον Ντέιβιντ Μέισον, τον πολιτειακό ποιητή του Κολοράντο, που έχει γράψει ένα συγκλονιστικό ποίημα χιλίων στίχων για το Λάντλοου.. Μετά τη δημοσίευση του άρθρου, στη Sport Day και στο κυριακάτικο περιοδικό της το SMS, δεν ησυχάσαμε. Ξέραμε ότι έπρεπε να ξαναπούμε αυτήν την ιστορία, έτσι που να φτάσει σε περισσότερο κόσμο. Κι όταν ήρθε η Κρίση, ήμασταν πια σίγουροι.».

«Αρχικά συγκεντρώσαμε υλικό και κάναμε τη σχετική έρευνα στη βιβλιογραφία. Έτσι “συναντηθήκαμε” μεσα από τα βιβλία με τον Elliott Gorn, τον κατ’ εξοχήν ειδικό στη Mother Jones, με τον Thomas G. Andrews, που έχει γράψει ένα εξαίρετο πόνημα πάνω στους πολέμους του Κάρβουνου στο Κολοράντο και με τον Κωστή Καρπόζηλο της Ταξισυνειδησίας, που έχει κάνει καταπληκτική έρευνα πάνω στους Ελληνοαμερικανούς αριστερούς του 20ου αιώνα», συμπληρώνει η Λαμπρινή.

 «Η πρώτη μας απόπειρα για την παραγωγή του ντοκιμαντέρ έγινε το 2010, όταν ήρθαμε σε επαφή με τον Ζήση Παπανικόλα, τον κατ' εξοχήν ειδικό στο θέμα, και προσπαθήσαμε, χωρίς όμως ανταπόκριση, να δούμε αν μπορεί να βρεθεί κάποια χορηγία. Δεν το βάλαμε όμως κάτω, αποφασίσαμε να προχωρήσουμε με όσα μέσα διαθέτουμε οι ίδιοι», λέει.

«Θελήσαμε να πούμε την ιστορία, που άφησε βαθιά σημάδια στην ιστορία των ΗΠΑ, να θυμίσουμε την τέχνη που γεννήθηκε από το Λάντλοου, από το λαϊκό τραγούδι της εποχής ως την επώνυμη σύγχρονη ποίηση - αν και, μεταξύ μας, δε μπορέσαμε να χρησιμοποιήσουμε όλα όσα θέλαμε, γιατί όταν μάθαμε τι απαιτούνταν για τα δικαιώματα λχ του υπέροχου τραγουδιού του Γούντυ Γκάθρυ που κράτησε τη μνήμη ζωντανή, τρομάξαμε και φυσικά δε χρησιμοποιήσαμε το τραγούδι! Δεν ήταν μόνο η ιστορία, ήταν κι οι άνθρωποι. Να σου πω την αλήθεια, γι' αυτό αγαπάω τη δημοσιογραφία, είναι οι άνθρωποι η αιτία της αγάπης μου. Και καταγράψαμε συγκλονιστικούς ανθρώπους. Τον Φράνκ Μάννινγκ και την προσωπική του διαδρομή, τον τρόπο που ανακάλυψε ότι ο πατέρας του είχε πάρει το όνομα Λιούις από τον Λούη Τίκα, τον ξέραμε, και θέλαμε οπωσδήποτε και την ιστορία του και το υπέροχο και βραβευμένο τραγούδι του για το Λούη. Από ανθρώπινης άποψης, για εμας ήταν αποκάλυψη η Ανελίζ Μπονακίστα, δισέγγονη ανθρακωρύχου και ιστορικός, που μας μίλησε για το όπλο του προπάππου Αμπρόζιο Μπονακίστα, του συμπολεμιστή του Λούη, η οποία κουβαλάει τόσο ζωντανό το βίωμα που λες και καταργεί το χρόνο. Κι αυτό ήταν κάτι που συναντήσαμε σε ολόκληρη την περιοχή, όχι μόνον σε όσους κάναμε συνέντευξη.».

Ζητάω από τη Λαμπρινή να διηγηθεί κάποια περιστατικά. «Τι να σου πω; στο Γουόλσεμπεργκ, εκεί που τρώγαμε με μια ντόπια ερευνήτρια και δασκάλα, ήρθε το 20χρονο γκαρσόνι να μας ρωτήσει αν άκουσε καλά, αν όντως ετοιμάζουμε ντοκιμαντέρ για το Λάντλοου, και ζήτησε από τη συνομιλήτριά μας να ανοίξουν το παλιό, ιστορικό σινεμά, αν είναι, για την προβολή. Έλαμπε ολόκληρος! Στο Λάντλοου, στο μνημείο, ένας 25άρης Καναδός ανθρακωρύχος που συναντήσαμε τυχαία και που είχε κάνει όλο το ταξίδι για προσκύνημα, αρνήθηκε μεν να μας μιλήσει, γιατί αυτό ήταν για κείνον κάτι πολύ προσωπικό, αλλά μου είπε βουρκωμένος - ένας άντρας ως εκεί πάνω!- ότι ήταν πολύ ωραίο αυτό που κάνουμε.».

Συνολικά πήρε πάνω από τέσσερα χρόνια η προετοιμασία, η μελέτη της ιστορίας, η αναζήτηση των ανθρώπων που θα μιλούσαν. Τα λεφτά δεν βρέθηκαν, αλλά όταν όλα ήταν έτοιμα, αποφάσισαν ότι αυτό δεν έπρεπε να σταθεί εμπόδιο. Σε μια χρεωμένη Ελλάδα, μία ακόμα παραφουσκωμένη πιστωτική κάρτα δεν αποτελεί πρωτοτυπία.

«Φυσικά υπήρχαν έξοδα. Σημαντικά, αλλά όχι τόσο μεγάλα που να μας εμποδίσουν, καθώς οι νέες τεχνολογίες συμπιέζουν το κόστος, ειδικά αν ξέρεις να χρησιμοποιήσεις φωτογραφικές κάμερες με δυνατότητα βίντεο, οι οποίες υπερέχουν από τις συμβατικές βιντεοκάμερες. Είχαμε εξάλλου καλούς φίλους που μας βόηθησαν όταν προέκυψε θέμα ρευστότητας. Ειδικά θα αναφέρω τον συνεργάτη της Λαμπρινής στις εκπομπές της, τον Παναγιώτη Ανδριόπουλο, και τον καθηγητή του USCD και εξαιρετικό φίλο, Γιάννη Παπακωνσταντίνου, ο οποίος μας φιλοξένησε και μας βοήθησε όταν κάποια αναδρομικά στα οποία προσβλέπαμε καθυστέρησαν», λέει ο Νίκος.

 «Δεν θέλω πάντως να δώσω την εντύπωση ότι ήταν τραγικά τα πράγματα. Και φίλους είδαμε και εκδρομές κάναμε εκτός γυρισμάτων, δεν μας έλλειψε τίποτε. Για εμάς, άλλωστε, εκτός από το γύρισμα, το οποίο ήταν σχετικά εύκολο, ήταν και ταξίδι ανακάλυψης και αναψυχής, γιατί αγαπάμε την Αμερική και τους απέραντους δρόμους της. Εν πάσει περιπτώσει, τα καταφέραμε, αγοράσαμε εξοπλισμό, εισιτήρια, πληρώσαμε έναν βοηθό κλπ, βάζοντας πολλή προσωπική δουλειά - έρευνα, επαφές, γράψιμο, σενάριο, σκηνοθεσία, μοντάζ, ήχο τα κάναμε όλα μόνοι. Σε άλλα είχαμε και τη βοήθεια των φίλων μας - κάποιοι μας βοήθησαν στο τράνσκριπτ, άλλοι στη μετάφραση, έχουμε μέχρι και δωρεάν μουσική γραμμένη ειδικά για το ντοκιμαντέρ από τον αδελφό μου, που είναι κλασσικός μουσικός».

«Υπήρξαν φάσεις που σκεφτήκαμε να απευθυνθούμε στο κοινό, να ζητήσουμε χρηματοδότηση. Όμως, τελικά, το είδαμε λίγο ακτιβιστικά», συμπληρώνει η Λαμπρινή. «Είμαστε τυχεροί να έχουμε και οι δύο δουλειά, και αφού δεν πληρωνόμαστε και αφού οι φίλοι μας βοήθησαν δωρεάν, ε, είπαμε θα μας πάρει κανά-δυο χρόνια να ξεχρεώσουμε μεν, μπορούμε να επιβιώσουμε όμως - πώς να ζητήσουμε από τον κόσμο που δεν έχει; Ύστερα, καλύτερα να δώσουν στο The Press Project ό,τι θα έδιναν για το ντοκιμαντέρ, ώστε να κρατήσουμε ενεργούς τους server και να συνεχίσουμε το πυρ κατά βούλησιν κατά των δυνάμεων του σκότους!», γελάει. «Και πάλι, ίσως τους χρειαστούμε αργότερα. Υπάρχει μια τεράστια, παραγνωρισμένη ιστορία, η ιστορία των Ελλήνων εργατών και εργαζομένων έξω από τα σύνορά μας - ιστορία που είναι γεμάτη αγωνιστές και στιγμές μοναδικής ομορφιάς του ανθρώπου, οι οποίες παραμένουν μακριά από το ευρύ κοινό. Λέμε λοιπόν να βουτήξουμε στα βαθιά. Με τον Νίκο δουλεύουμε δέκα χρόνια μαζί, έγραφα και φωτογράφιζε επαγγελματικά για χρόνια, δεν χρειάζεται σχεδόν να μιλάμε πια, βλέπουμε τον κόσμο με το ίδιο βλέμμα. Ξέρω πως θα τα καταφέρουμε. Κι όχι μόνο γιατί αγαπάμε τη δουλειά μας και μας δίνει τεράστια χαρά η ίδια η δημιουργία, αλλά και γιατί είμαστε πια βέβαιοι ότι οι ιστορίες αυτές σε περιμένουν μαζί με καταπληκτικούς ανθρώπους και την αλήθεια τους.».

Site παραγωγής: http://www.palikari.org/

Υδρο-ιμπεριαλισμός!

Μεγάλο μέρος του συμβολαίου για την ανασυγκρότηση του Ιράκ χρησιμοποιήθηκε για τον πλήρη έλεγχο των υδάτινων πόρων της χώρας και του δικτύου διανομής. Η επέμβαση στη Λιβύη και η εξόντωση του Καντάφι σηματοδότησε τη δεύτερη αμερικανική επέμβαση για το νερό.

→Tο νερό είναι για τον 21ο αιώνα το εμπόρευμα που καθορίζει τον πλούτο και τη σταθερότητα των εθνών

Πριν από δύο χρόνια ο σκηνοθέτης Ντάμιαν Λι παρουσίαζε την ταινία «Dark truth» (Σκοτεινή αλήθεια) για το πώς οι πολυεθνικές προσπαθούν να ιδιωτικοποιήσουν με κάθε μέσο το αγαθό της φύσης, το νερό. Το σενάριο αναφέρεται σε μια πολυεθνική εταιρεία που «λαδώνει» κυβερνητικά στελέχη και παίρνει δικαιώματα άντλησης νερού από χώρες του Τρίτου Κόσμου, κερδίζοντας χρήματα από τον τοπικό πληθυσμό. Τίποτα δεν σταματά την πολυεθνική, με αποκορύφωμα τη σφαγή ενός ολόκληρου χωριού στο Εκουαδόρ.

Η ταινία σε κάποιο σημείο είχε αναφορά και για την Ελλάδα. Η συγκεκριμένη πολυεθνική προσπαθούσε να αποκρύψει από την κοινή γνώμη τη σφαγή στο Εκουαδόρ γιατί -όπως ομολογούσε το αφεντικό της- «είχε κλείσει συμφωνία για την ιδιωτικοποίηση του νερού και στην Ελλάδα»! Τυχαίο; Προφητικό; Προαποφασισμένο; Το σίγουρο είναι ότι η ελληνική κυβέρνηση σήμερα προσπαθεί με κάθε μέσο να δώσει σε ιδιώτες το νερό της Θεσσαλονίκης (αγνοώντας προκλητικά και το τοπικό δημοψήφισμα) αλλά και της Αθήνας μέσω του ΤΑΙΠΕΔ, παρά τις αποφάσεις ανώτατων δικαστικών σωμάτων, αλλά και τις αντιδράσεις της κοινής γνώμης.

Το παράδειγμα με την ιδιωτικοποίηση του νερού στη Βολιβία είναι εξαιρετικό: Η αμερικανική πολυεθνική Bechtel είχε «αγοράσει» το δίκτυο ύδρευσης της χώρας με αποτέλεσμα να αυξηθεί η τιμή του νερού κατά 35%. Η τρομακτική αυτή αύξηση της τιμής προκάλεσε κοινωνικές συγκρούσεις με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους αρκετοί άνθρωποι. Η κυβέρνηση Μοράλες εκδίωξε την Bechtel από τη χώρα και η αμερικανική πολυεθνική έχει καταφύγει στα δικαστήρια για την ακύρωση της σύμβασης.

Νερό = πετρέλαιο

Σήμερα, οι γαλλικές πολυεθνικές Suez, Ondeo και Saur ελέγχουν σχεδόν το 50% της παγκόσμιας αγοράς νερού, ύψους 400 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Οι πολυεθνικές δεν είναι καθόλου ανόητες όταν βάζουν στόχο τον έλεγχο των υδάτινων αποθεμάτων σε όλον τον κόσμο. Tο νερό είναι για τον 21ο αιώνα ό,τι το πετρέλαιο ήταν για τον 20ό. «Είναι το εμπόρευμα που καθορίζει τον πλούτο και τη σταθερότητα των εθνών», όπως λέει ο καθηγητής στο Χάρβαρντ, Γκαριτσάι Τσένγκου. Σύμφωνα με το αμερικανικό «Center for Public Integrity», μόνο στην άνυδρη Μέση Ανατολή, οι αμερικανικές

πολυεθνικές βλέπουν ότι μπορούν να κερδίσουν πάνω από ένα τρισεκατομμύριο δολάρια από την ιδιωτικοποίηση του νερού. «Οι άνθρωποι που πιστεύουν ότι οι επεμβάσεις της Δύσης στο Ιράκ, τη Λιβύη και τη Συρία έγιναν μόνο για το πετρέλαιο κάνουν λάθος. Σε γενικές γραμμές, τα δυτικά συμφέροντα στη Μέση Ανατολή συνδέονται όλο και περισσότερο με ένα αγαθό πιο πολύτιμο από το πετρέλαιο, το νερό» προσθέτει ο Αμερικανός καθηγητής.

Το πρόβλημα δεν περιορίζεται φυσικά μόνο στη Μέση Ανατολή. Παρά το γεγονός ότι πάνω από τα δύο τρίτα του πλανήτη μας καλύπτονται από το νερό, η ανθρωπότητα είναι αντιμέτωπη με μεγάλη λειψυδρία. Το πρόβλημα είναι ότι το 97% του υδάτινου όγκου είναι αλμυρό νερό. Καλό για τα ψάρια, όχι και τόσο για τους ανθρώπους. Μόλις το 1% του νερού στον κόσμο είναι άμεσα διαθέσιμο ως πόσιμο, ενώ το υπόλοιπο 2% είναι παγιδευμένο σε παγετώνες και πάγο. «Να το πούμε διαφορετικά», λέει ο καθηγητής Τσένγκου: «Αν όλο το νερό στη Γη χωρούσε σε μια κανάτα χωρητικότητας 11 λίτρων, το γλυκό νερό γεμίζει μόνο ένα φλιτζάνι και ο άνθρωπος μπορεί να έχει πρόσβαση μόνο σε μία σταγόνα». Το πρόβλημα επιδεινώνεται μάλιστα, καθώς η ζήτηση για νερό αυξάνεται όσο αυξάνεται ο παγκόσμιος πληθυσμός. Μέχρι το 2030, λόγω της κλιματικής αλλαγής, της αύξησης του πληθυσμού, της συνεχιζόμενης ρύπανσης και της αστικοποίησης, εκτιμάται ότι η ζήτηση για νερό σε παγκόσμιο επίπεδο θα είναι μεγαλύτερη κατά 40% από την προσφορά.

Ο πυρετός του νερού

Από την Αναγέννηση έως σήμερα υπήρξαν τρία ιμπεριαλιστικά κύματα για την ανεύρεση και εκμετάλλευση φυσικών κερδοφόρων πηγών: Ο πυρετός του χρυσού τροφοδότησε το πρώτο κύμα των κονκισταδόρες στην Αμερική. Το δεύτερο κύμα είχε σχέση με τον έλεγχο των πηγών πετρελαίου. Ο πετρο-ιμπεριαλισμός ήταν η βασική παράμετρος άσκησης της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής τον 20ό αιώνα, που συνδυάστηκε με τον μετασχηματισμό του αμερικανικού στρατού σε παγκόσμιο χωροφύλακα ελέγχου τόσο των θαλάσσιων οδών μεταφοράς του μαύρου χρυσού όσο και των αγωγών.

Τώρα εμφανίζεται το τρίτο κύμα, ο υδρο-ιμπεριαλισμός, με στόχο τον έλεγχο του πολυτιμότερου αγαθού της φύσης: του νερού. Το Ιράκ ήταν το πρώτο θύμα του υδρο-ιμπεριαλισμού στις αρχές του 21ου αιώνα. Στις 17 Απρίλη 2003 η αμερικανική πολυεθνική Bechtel εξασφάλιζε ένα χρυσοφόρο συμβόλαιο από την κυβέρνηση Μπους ύψους 100 δισ. δολαρίων για την ανασυγκρότηση του Ιράκ. Μεγάλο μέρος του συμβολαίου αυτού δεν χρησιμοποιήθηκε για την επισκευή των εγκαταστάσεων πετρελαίου, την ανέγερση σχολείων και νοσοκομείων ή για την επισκευή των

βομβαρδισμένων εγκαταστάσεων, αλλά για τον πλήρη έλεγχο των υδάτινων πόρων του Ιράκ και του δικτύου διανομής. Η επέμβαση στη Λιβύη και η εξόντωση του Καντάφι σηματοδότησε τη δεύτερη αμερικανική επέμβαση για το νερό.

Η δεξαμενή της Λιβύης

Στο υπέδαφος της Λιβύης βρίσκεται μια τεράστια φυσική «δεξαμενή» γλυκού νερού που εκτιμάται ότι είναι η μεγαλύτερη στον κόσμο. Ο Καντάφι είχε επενδύσει 25 δισεκατομμύρια δολάρια για την εκμετάλλευση αυτού του υδροφόρου ορίζοντα, που είχε τη δυνατότητα να μετατρέψει τη χώρα -η οποία είναι κατά 95% έρημος- σε όαση. Ο Καντάφι είχε αναθέσει το έργο σε λιβυκές εταιρείες, αλλά τώρα τον έλεγχο έχουν οι τρεις μεγάλες γαλλικές πολυεθνικές που ετοιμάζονται να βγάλουν δισεκατομμύρια ευρώ κέρδος.

Μια άλλη περίπτωση δράσης του υδρο-ιμπεριαλισμού είναι η Συρία. Ο λόγος για τα υψώματα του Γκολάν που έχει καταλάβει το Ισραήλ από τη Συρία με τον Πόλεμο των Εξι Ημερών το 1967. Από τα Υψίπεδα του Γκολάν το Ισραήλ καλύπτει το 40% των αναγκών του σε πόσιμο νερό. «Ο ενδεχόμενος έλεγχος από τη Συρία του μισού νερού του Ισραήλ συνιστά μεγαλύτερη απειλή από μια πυρηνική βόμβα του Ιράν» όπως έχει προειδοποιήσει ο πρώην επικεφαλής των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών, Μέιρ Νταγιάν.

Ο Σύρος πρόεδρος Ασαντ έχει απορρίψει επίσης αίτημα για να ιδιωτικοποιήσει τη συριακή βιομηχανία του νερού, στερώντας έτσι πολλά δισεκατομμύρια από τις πολυεθνικές. Η στάση αυτή του Σύρου προέδρου σε συνδυασμό με τη διεκδίκηση των Υψιπέδων του Γκολάν τον καθιστά «εμπόδιο» στην ατζέντα του υδρο-ιμπεριαλισμού.

Του Μιχάλη Ψύλου

Ταξίδι στο κέντρο της Γης

Πολεμήσαμε τον εχθρό στα Φόκλαντ, αλλά να μην ξεχνάμε και τον εσωτερικό εχθρό: Η Μάργκαρετ Θάτσερ για τους απεργούς ανθρακωρύχους...

«Από το 2005, χάρη στην παρέμβαση του ιδιωτικού τομέα, καταφέραμε να μειώσουμε το κόστος εξόρυξης από τα 140 δολάρια ανά τόνο στα 23,8» έγραφε πριν από μερικά χρόνια στην τουρκική εφημερίδα «Χουριέτ» ο ιδιοκτήτης του ορυχείου στη Σόμα, εκεί όπου βρήκαν τραγικό θάνατο τουλάχιστον 282 εργάτες. Ο ίδιος παρέλειψε να σημειώσει ότι στα ιδιωτικοποιημένα ορυχεία της Τουρκίας ο αριθμός των θανάτων ανά εκατομμύριο τόνο εξόρυξης φτάνει τους 7,22, ενώ ακόμη και στις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας στην Κίνα δεν ξεπερνά το 1,27.

Από τις αρχές του 20ού αιώνα, όταν οι Αμερικανοί πρόεδροι έστελναν την εθνοφρουρά για να διαλύει τις απεργίες στα ιδιωτικά ορυχεία της χώρας, μέχρι τη δεκαετία του ’80, όταν ο Πινοσέτ και η Θάτσερ χρησιμοποιούσαν στρατό και αστυνομία εναντίον των εργατών στα δημόσια ορυχεία, οι ανθρακωρύχοι αποτελούσαν τον δείκτη με τον οποίο το οικονομικό σύστημα αντιμετώπιζε τον παράγοντα εργασία.

Η συμβολικότερη ίσως μάχη με τις δυνάμεις της αγοράς θα δοθεί στα χρόνια της Μάργκαρετ Θάτσερ. Οι Βρετανοί ανθρακωρύχοι θα δώσουν την τελευταία μεγάλη μάχη απέναντι στα σχέδια αποβιομηχανοποίησης και χρηματιστικοποίησης της οικονομίας, τα οποία φυσικά προϋπέθεταν διάλυση των συνδικάτων και ραγδαία επιδείνωση των συνθηκών εργασίας και των ημερομισθίων. Τα ανθρακωρυχεία, που είχαν εθνικοποιηθεί το 1947 από την κυβέρνηση Εργατικών του Κλέμεντ Ατλι, αποτελούσαν κόκκινο πανί για τη Σιδηρά Κυρία, η οποία ήταν αποφασισμένη να οδηγήσει τη σύγκρουση στα άκρα. Υστερα από μήνες απεργίας, και ενώ αρκετοί ανθρακωρύχοι είχαν φτάσει να κυνηγούν ζώα στα δάση για να θρέψουν την οικογένειά τους, οι δύο πλευρές έδιναν μάχες σώμα με σώμα που θύμιζαν συγκρούσεις στρατών του Μεσαίωνα. Στην περίφημη «μάχη του Οργκριβ» περίπου 5.000 ανθρακωρύχοι συγκρούονταν επί ώρες με περίπου 8.000 αστυνομικούς που διέθεταν έφιππα τμήματα και ομάδες σκυλιών.

Σε αντίθεση όμως με τις απεργιακές κινητοποιήσεις των Βρετανών ανθρακωρύχων του 1974, που σύμφωνα με ορισμένους ιστορικούς ήταν η βασική αιτία της ανατροπής της κυβέρνησης συντηρητικών του Εντουαρντ Χιθ, η Μάργκαρετ Θάτσερ θα κερδίσει τη μάχη κατατροπώνοντας όχι μόνο τους ανθρακωρύχους αλλά και το πανίσχυρο τότε συνδικαλιστικό κίνημα σε ολόκληρη τη Βρετανία. Μόνο ένα τραγούδι των Dire Straits, με τίτλο «Iron Hand», έμεινε έκτοτε να θυμίζει τη βαναυσότητα της βρετανικής αστυνομίας.

Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ο ομοϊδεάτης της Μάργκαρετ Θάτσερ, δικτάτορας Πινοσέτ, δεν χρειάστηκε να απολογηθεί για το γεγονός ότι χρησιμοποίησε όχι την αστυνομία αλλά τον στρατό για να επιβάλει το νέο οικονομικό δόγμα που είχαν προετοιμάσει δεκαετίες νωρίτερα καθηγητές όπως ο Μίλτον Φρίντμαν στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου. Και για άλλη μια φορά οι «ερπύστριες» του νεοφιλελευθερισμού πέρασαν πάνω από τους εργάτες που δούλευαν δεκάδες μέτρα κάτω από τη γη στα ορυχεία της Χιλής. Για την ακρίβεια, το ίδιο το πραξικόπημα που ανέτρεψε την κυβέρνηση Αλιέντε πιστεύεται ότι έγινε (ή τουλάχιστον επιταχύνθηκε) από την απαίτηση του αμερικανικού κολοσσού των τηλεπικοινωνιών ΑΤΤ να πάρει και πάλι τον έλεγχο των ορυχείων χαλκού της Χιλής τα οποία είχαν εθνικοποιηθεί από τον Αλιέντε.

Οι ιδιωτικοποιήσεις των ορυχείων και τα ελλιπή μέτρα προστασίας οδήγησαν -και σ’ αυτήν την περίπτωση- σε έκρηξη των ατυχημάτων με αποτέλεσμα σήμερα να χάνουν τη ζωή τους περίπου 30 ανθρακωρύχοι κάθε χρόνο. Παρ’ όλα αυτά ακόμη και αυτά τα ατυχήματα αποτέλεσαν αφορμή για ακόμη μία ιδεολογική μάχη ανάμεσα στους υποστηρικτές του δημόσιου ελέγχου και στους θιασώτες των δυνάμεων της αγοράς. Τον Οκτώβριο του 2010, καθώς η ανθρωπότητα παρακολουθούσε με κομμένη την ανάσα τις προσπάθειες διάσωσης 33 μεταλλωρύχων που είχαν εγκλωβιστεί σε ορυχείο στην έρημο Ατακάμα της Χιλής, ο δημοσιογράφος της «Wall Street Journal», Ντάνιελ Χένιγκερ, χαρακτήρισε την επιχείρηση «τρομακτική νίκη του καπιταλισμού». Ο Χένιγκερ υποστήριζε ότι «η διάσωση έγινε χάρη σε μια κάψουλα που κατασκευάστηκε από μια εταιρεία στην Πενσιλβάνια, χάρη σε ένα εύκαμπτο καλώδιο οπτικών ινών από την Ιαπωνία και χάρη σε ένα ισχυρό συρματόσχοινο. Δηλαδή σε προϊόντα που κατασκευάστηκαν από εταιρείες που είχαν μοναδικό στόχο να κερδίσουν χρήματα».

Δεν χρειάζεται προφανώς να έχεις θητεύσει επί μακρόν στη μαρξιστική θεώρηση των πραγμάτων ή έστω σε κεϊνσιανές θεωρίες για να καταλάβεις ότι η άποψη της «Wall Street Journal» αποτέλεσε την οικονομική… μπούρδα της δεκαετίας. Στην πραγματικότητα, οι μεταλλωρύχοι διασώθηκαν χάρη στα κρατικά σωστικά συνεργεία της Χιλής, με τη βοήθεια ειδικών της NASA που πληρώνονται από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση των ΗΠΑ – δηλαδή από τους Αμερικανούς φορολογούμενους. Οσο για το σύστημα οπτικών ινών της Ιαπωνίας, είναι γνωστό ότι η σχετική τεχνολογία αναπτύχθηκε από ερευνητικά προγράμματα δημόσιων, ως επί το πλείστον, πανεπιστημίων. Ουσιαστικά, δηλαδή, το μόνο που προσέφερε ο καπιταλισμός ήταν ένα μεταλλικό κλουβί στο οποίο έμπαιναν οι μεταλλωρύχοι κατά τη διάρκεια διάσωσης από το ιδιωτικό ορυχείο.

Για τη Χιλή όπως και την Τουρκία το δυστύχημα στα ορυχεία αποτελεί προδιαγεγραμμένο έγκλημα.

Info:
Ακούστε:
Last day of the miners’ strike
Με καθυστέρηση μιας δεκαετίας οι Pulp τραγουδούν για τις μάχες των Βρετανών ανθρακωρύχων αλλά και τη διάλυση των βρετανικών πόλεων που ζούσαν από τα ορυχεία
Iron Hand
Οι Dire Straits, σαν σύγχρονοι τροβαδούροι, περιγράφουν τη μάχη του Οργκριβ σαν μια μεσαιωνική σύγκρουση αντίπαλων στρατευμάτων
Άρης Χατζηστεφάνου

ΟΡΥΚΤΟΣ ΠΛΟΥΤΟΣ ΚΑΙ ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ

 «Η γη είναι αρκετή για να καλύψει τις ανάγκες του ανθρώπου αλλά όχι την απληστία του»  Μ. Γκάντι.

Καλοκαίρι 1944. Οι ΗΠΑ συγκαλούν διεθνή διάσκεψη στο θέρετρο του Μπρέντον Γούντς. Η διάσκεψη κατέληξε στην ομώνυμη συμφωνία και ένας από τους όρους της ήταν η ίδρυση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) και της Παγκόσμιας Τράπεζας. Αυτοί οι διακρατικοί οργανισμοί μαζί με τις 37.000 πολυεθνικές εταιρείες αποτελούν τους δυο πυλώνες και την οργανωτική βάση της νέας διεθνοποιημένης καπιταλιστικής τάξης οι οποίες συνεπικουρούνται από ένα πλήθος οικονομικών ιδρυμάτων και φόρουμ χάραξης πολιτικών και σχεδιασμού στρατηγικών (G8, Τριμερής Επιτροπή, ΟΟΣΑ, Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ) και συμπληρώνονται από κυβερνητικούς μηχανισμούς των κρατών που αποτελούν τις μητροπόλεις του διεθνοποιημένου πλέον κεφαλαίου με την αναμφισβήτητη ηγεμονία των ΗΠΑ.

Μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού (1989) η παγκόσμια αυτή τάξη πραγμάτων (όπως αλαζονικά αυτοαποκαλείται) συνέχισε με μεγαλύτερη επιθετικότητα και ένταση τη διαδικασία αναδιάρθρωσης και επέκτασης με στόχο την δημιουργία ευνοϊκών συνθηκών για ένα ελεύθερο παιχνίδι απληστίας, ταξικών συμφερόντων και αποκομιδής του μεγίστου δυνατού κέρδους.

Πρόκειται για το φαινόμενο που περιγράφεται πονηρά από την τάξη αυτή και τους συνεργάτες της ως παγκοσμιοποίηση. Στην πραγματικότητα πρόκειται για έναν ιμπεριαλισμό με διαφορετική στρατηγική αλλά δεν διαφέρει στα κυρία χαρακτηριστικά του από την έννοια που πρώτος ο Λένιν ανέλυσε. Ο ιδεολογικός μανδύας αυτού του νέου ιμπεριαλισμού είναι στις μέρες μας ο νεοφιλελευθερισμός.

Το ορόσημο που σηματοδοτεί το ξεκίνημα του μοντέλου αυτού είναι το πραξικόπημα του Πινοσέτ στη Χιλή (1973). Τότε αρχίζει συστηματικά η επιβολή της ιδιωτικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής. Έτσι ιδιωτικοποιούνται τα πάντα, αφήνοντας στο κράτος μόνο τα σώματα ασφαλείας και τον στρατό κατά τις επιταγές του γκουρού του νεοφιλελευθερισμού, Μίλτον Φρίντμαν. Το σύστημα αυτό αρχίζει να προωθείται αργά στην αρχή για να φτάσει στις μέρες μας σε μια κατάσταση που μόνο σαν μια νέα αποικιοκρατία ή πιο σωστά λεηλασία, μπορεί να ιδωθεί.

 Πρόταση - Παρέμβαση Μ.Α.Γ. για το νέο ΔΣ του ΣΕΓ 

Η υποβάθμιση όλων των οργάνων του συλλόγου, η οποία χαρακτηρίσθηκε από την αδιαφορία για τις μαζικές διαδικασίες, τη γραφειοκρατική λογική και την έλλειψη εμπιστοσύνης στη συλλογική δράση, καθώς και τον παραγοντισμό αποτελούσαν τα κύρια χαρακτηριστικά στα οποία βασίσθηκε έως σήμερα η "πλειοψηφούσα παράταξη" της ΔΗΣΥ.

Η Μαχητική Αντίσταση Γεωλόγων στα πλαίσια της νέας θητείας του ΔΣ του ΣΕΓ 2014-2016 προτείνει τα παρακάτω άμεσα μέτρα, για την επαναλειτουργία του συλλόγου με βάση τους παρακάτω άξονες λειτουργίας και δράσης:

1. Θεσμοθέτηση μηνιαίων τακτικών, ανοιχτών στα μέλη, Διοικητικών Συμβουλίων σε προκαθορισμένη μέρα, έτσι ώστε να παρέχεται η δυνατότητα παρέμβασης συναδέλφων.
2. Ενημέρωση των θεμάτων συζήτησης στα ΔΣ έγκαιρα και σε κάθε περίπτωση μία εβδομάδα πριν την πραγματοποίηση τους (εκτός φυσικά εκτάκτων θεμάτων).
3. Πραγματοποίηση ετήσιων Τακτικών Γενικών Συνελεύσεων και τήρηση των εκλογικών διαδικασιών κάθε 2 χρόνια, όπως ορίζεται σαφώς στο καταστατικό.
4. Τροποποίηση του απαρχαιωμένου καταστατικού του ΣΕΓ, με την οργάνωση καταστατικής Γενικής Συνέλευσης, το οποίο θα διασφαλίζει την άμεση ψηφοφορία σε μεγάλες πόλεις και τη διασφάλιση των όποιων αναγκαίων επιστολικών ψήφων. Τονίζεται ότι οι αποστολές φακέλων και οι επιστολικές ψήφοι αποτελούσαν και αποτελούν στοιχεία κατάφορης νόθευσης του εκλογικού αποτελέσματος.  
5. Άμεση διάθεση - γνωστοποίηση του ήδη υπάρχοντος αρχείου μελών σε όλες τις παρατάξεις.
6. Εκκαθάριση και επικαιροποίηση της λίστας μελών από επιτροπή στην οποία θα συμμετέχουν μέλη από όλες τις παρατάξεις.
7. Συγκρότηση επιτροπών εργασίας σύμφωνα με το άρθρο 13 του καταστατικού του ΣΕΓ. Καταρχήν προτείνεται η δημιουργία επιτροπής ανέργων στην οποία θα δίνεται η δυνατότητα κατάθεσης προτάσεων στα προγραμματισμένα ΔΣ.
8. Δημιουργία επιτροπών για την κατάρτιση θέσεων του συλλόγου για θέματα όπως υδατικοί πόροι και ιδιωτικοποίηση του νερού, υδρογονάνθρακές, γεωθερμία, ορυκτός πλούτος, εκπαίδευση, κλπ. 

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΕΚΛΟΓΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΟΥ Σ.Ε.Γ.

Την Κυριακή 9 Μαρτίου 2014, στο χώρο των γραφείων του Συλλόγου, (Σόλωνος 102 1ος όροφος, Αθήνα) διεξήχθησαν οι εκλογές του Συλλόγου Ελλήνων Γεωλόγων, για την ανάδειξη του νέου Διοικητικού Συμβουλίου της Εξελεγκτικής Επιτροπής και της εκπροσώπησης στην Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Γεωλόγων.
Η ψηφοφορία διεξήχθη από της 9.00 το πρωί μέχρι την 18.00 το απόγευμα. Προσήλθαν και ψήφισαν 126 ταμειακά εντάξει μέλη του Συλλόγου και μετά το τέλος της ψηφοφορίας βρέθηκαν στην κάλπη 126 φάκελοι, αριθμός που συμφωνεί με τον αριθμό των ψηφισάντων. Μετά το άνοιγμα των φακέλων βρέθηκαν 124 ψηφοδέλτια των παρατάξεων και 2 Λευκά.

Οι τρεις παρατάξεις που συμμετείχαν στις εκλογές έλαβαν για το Δ.Σ. : Δημοκρατική Συνεργασία Γεωλόγων: Εξήντα (60), Μαχητική Αντίσταση Γεωλόγων: Πενήντα (50), Προοδευτική Συσπείρωση Γεωλόγων: Δεκατέσσερα (14), Λευκά δύο (2) ψηφοδέλτια.

Συμφωνήθηκε ομόφωνα από τα μέλη της εφορευτικής επιτροπής και τους παρευρισκόμενους αντιπροσώπους των παρατάξεων ότι η καταμέτρηση των ψήφων, όσων ψήφισαν με αλληλογραφία, να γίνει την 19η Μαρτίου 2014.

Στις 19/3/2014, η Επιτροπή παρουσία των εκπροσώπων των παρατάξεων αφού παρέλαβε όλο το υλικό, από την θυρίδα του Ταχυδρομείου, έκανε έλεγχο των επιστολών, των ταμειακά εντάξει μελών και των επιστροφών, έκανε τελικά δεκτά 257 ψηφοδέλτια.

Οι τρεις παρατάξεις που συμμετείχαν στις εκλογές έλαβαν:
Για το Δ.Σ.
Δημοκρατική Συνεργασία Γεωλόγων: Εκατόν σαράντα τρία (143) ψηφοδέλτια.
Μαχητική Αντίσταση Γεωλόγων: Εβδομήντα πέντε (75) ψηφοδέλτια,
Προοδευτική Συσπείρωση Γεωλόγων: Τριάντα έξη (36) ψηφοδέλτια.
Λευκά δύο (2) ψηφοδέλτια και ένα (1) Άκυρο ψηφοδέλτιο.

Το τελικό συνολικό αποτέλεσμα της εκλογικής διαδικασίας είναι :    
Για το Δ.Σ.
1. Δημοκρατική Συνεργασία Γεωλόγων : Διακόσια τρία (203) ψηφοδέλτια.
2. Μαχητική Αντίσταση Γεωλόγων: Εκατόν εικοσιπέντε (125) ψηφοδέλτια.
3. Προοδευτική Συσπείρωση Γεωλόγων : Πενήντα  (50) ψηφοδέλτια.
 Λευκά τέσσερα (4) ψηφοδέλτια και ένα (1) Άκυρο ψηφοδέλτιο.
Συνολικά ψήφισαν 383  συνάδελφοι.

Για το Δ.Σ. εκλέγονται από την Δημοκρατική Συνεργασία Γεωλόγων 4, την Μαχητική Αντίσταση Γεωλόγων 2 και την Προοδευτική Συσπείρωση Γεωλόγων 1 συνάδελφοι. 

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ-ΤΡΟΙΚΑ ΠΡΟΧΩΡΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΤΙΣ ΚΑΤΑΣΧΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΟΦΕΙΛΕΣ ΣΤΑ ΤΑΜΕΙΑ

Το τελευταίο 10ήμερο, οι εξελίξεις στο ασφαλιστικό των γεωλόγων, αλλά και των τεχνικών που είναι ασφαλισμένοι στον Ο.Α.Ε.Ε. είναι ραγδαίες, αποκαλύπτουν την κρισιμότητα των στιγμών που διανύουμε, καθώς και τους πραγματικούς ενορχηστρωτές όλης αυτής της άνευ προηγουμένου επίθεσης στα δικαιώματα των εργαζόμενων και ανέργων γεωλόγων και τεχνικών.
Τις τελευταίες μέρες, τα επιτελεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της κυβέρνησης συσκέπτονται με τους εκπροσώπους των ταμείων μεθοδεύοντας το επόμενο βήμα προς την εξόντωση χιλιάδων γεωλόγων και τεχνικών, οι οποίοι εδώ και μήνες αντιδρούν στις αυξήσεις των εισφορών, στις κατασχέσεις, οι οποίοι απαιτούν ένα νέο πλαίσιο ασφάλισης που ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες.

Όπως είναι γνωστό, το τελευταίο διάστημα προωθείται η λειτουργία του ΚΕΑΟ (Κέντρο Είσπραξης Ασφαλιστικών  Οφειλών) το οποίο θα είναι το κέντρο που θα έχει την ευθύνη της είσπραξης χρεών άνω των 5.000€ προς τα ασφαλιστικά ταμεία μέσω πλειστηριασμών, κατασχέσεων κινητών και ακίνητων περιουσιακών στοιχείων. Από την άλλη πλευρά, την ίδια στιγμή που προωθούνται οι κατασχέσεις, θεσπίζεται ληστρικό επιτόκιο 8.5% στις καθυστερούμενες οφειλές, ενώ αρκεί η μη εμπρόθεσμη πληρωμή δύο δόσεων από τους διακανονισμούς για την μεταφορά του χρέους στο ΚΕΑΟ.

Την τελευταία εβδομάδα έχουν πραγματοποιηθεί (τουλάχιστον) δύο συναντήσεις του τεχνικού κλιμακίου της τρόικας (TASK FORCE), του υπουργείου Οικονομικών και του υπουργείου Εργασίας, προκειμένου να επιταχυνθεί η διαδικασία των κατασχέσεων των οφειλετών ασφαλιστικών εισφορών δια μέσου του ΚΕΑΟ. Πιο συγκεκριμένα, η τρόικα εκφράζοντας τις πολιτικές της ΕΕ αλλά και του εγχώριου και ξένου κεφαλαίου απαιτεί μέχρι τον Ιούνιο να έχουν αποσταλεί στο ΚΕΑΟ το 95% των οφειλών (ξεκινώντας την αποστολή των στοιχείων από τώρα) έτσι ώστε να ξεκινήσει άμεσα η διαδικασία των κατασχέσεων. Γίνεται δηλαδή σαφές, και από το σχέδιο υλοποίησης του, ότι στόχος του ΚΕΑΟ είναι η λήψη αναγκαστικών μέτρων είσπραξης και για τους μικροοφειλέτες, συνεπώς και τους ανέργους/υποαπασχολούμενους συναδέλφους.

Στην πραγματικότητα, στόχος του KEAO δεν είναι οι μεγαλοφειλέτες-εργοδότες, όπως άλλωστε όλα αυτά τα χρόνια δεν ήτανε ποτέ, αφού αυτοί εισφοροδιαφεύγουν ανενόχλητοι είτε παράνομα είτε νόμιμα μέσω του δελτίου παροχής υπηρεσιών. Στόχος δεν είναι ούτε η βιωσιμότητα του ταμείου καθώς το ΚΕΑΟ δεν στοχεύει στο δημόσιο και το ευρύτερο δημόσιο τα οποία είναι συστηματικά κακοπληρωτές, ούτε στην αποκατάσταση των αποθεματικών του ταμείου που καταληστεύτηκαν μέσω του PSI. Στόχος είναι στην πραγματικότητα όλα εκείνα τα στρώματα που αποτελούν στόχο των μνημονιακών πολιτικών των τελευταίων ετών.

Την ίδια ώρα συνεχίζεται η χυδαία κοροϊδία απέναντι στους άνεργους γεωλόγους, αφού δεν τους αναγνωρίζεται καν η ιδιότητα του ανέργου, πόσο μάλλον το άθλιο επίδομα ανεργίας, παρά τις εισφορές που παρακρατούνται για το σκοπό αυτό.

ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΓΕΩΛΟΓΙΚΗΣ ΕΚΘΕΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΑΔΕΙΑΣ ΧΡΗΣΗΣ ΝΕΡΟΥ

Σάλος έχει προκληθεί από την προτεινόμενη κατάργηση της υποχρεωτικής κατάθεσης Γεωλογικής - Υδρογεωλογικής Έκθεσης για την έκδοση άδειας εκτέλεσης έργου αξιοποίησης υδατικού πόρου, η οποία πλέον θα επαφίεται στην κρίση της οικείας Διεύθυνσης Υδάτων της κάθε Περιφέρειας, στα πλαίσια της προσχηματικής διαβούλευσης επί του Σχεδίου Κοινής Υπουργικής Απόφασης «Κατηγορίες αδειών χρήσης και εκτέλεσης έργων αξιοποίησης των υδάτων. Διαδικασία και όροι έκδοσης ή τροποποίησης των αδειών, περιεχόμενο και διάρκεια ισχύος τους».

Άμεση ήταν η αντίδραση του Συνδέσμου Γεωλόγων Μελετητών Ελλάδας (ΣΥΝΓΕΜΕ) σε συνεργασία με τον Πανελλήνιο σύλλογο Γεωλόγων Εργοληπτών Δημοσίων Έργων (ΠΑ.ΣΥ.Γ.Ε.Δ.Ε.).

Στο υπόμνημα που κατέθεσαν αναφέρουν:

Κύριε Υπουργέ

Με αισθήματα έκπληξης και αγανάκτησης υποδέχθηκαν οι συνάδελφοι μας, Γεωλόγοι Μελετητές και Εργολήπτες το υπό διαβούλευση Σχέδιο Κοινής Υπουργικής Απόφασης «Κατηγορίες αδειών χρήσης και εκτέλεσης έργων αξιοποίησης των υδάτων. Διαδικασία και όροι έκδοσης ή τροποποίησης των αδειών, περιεχόμενο και διάρκεια ισχύος τους», που δημοσιεύτηκε την 7/3/2014, με ομολογουμένως ιδιαίτερα σύντομη διάρκεια διαβούλευσης, μόλις μίας εβδομάδας, έως την Παρασκευή 14/3/2014.

Μετά από λεπτομερή ενασχόληση με το περιεχόμενο του ως άνω Σχεδίου Κοινής Υπουργικής Απόφασης, τα Διοικητικά Συμβούλια των Συλλόγων μας κατέληξαν στη διαπίστωση ότι στο υπό διαβούλευση σχέδιο εμπεριέχονται σοβαρές παραλήψεις, καθώς και ασάφειες. Σημαντικότερη από αυτές είναι η παράληψη της απαίτησης κατάθεσης Γεωλογικής - Υδρογεωλογικής Έκθεσης στα Γενικά Δικαιολογητικά, τόσο για την έκδοση άδειας εκτέλεσης έργου, όσο και για την έκδοση άδειας χρήσης νερού. Η παράληψη αυτή αποτελεί μια αντιεπιστημονική καινοτομία προς οπισθοδρομική κατεύθυνση, δεδομένου ότι η έως και σήμερα υποχρεωτική κατάθεση Γεωλογικής - Υδρογεωλογικής Έκθεσης για την έκδοση άδειας εκτέλεσης έργου αξιοποίησης υδατικού πόρου, επαφίεται πλέον στην κρίση της οικείας Διεύθυνσης Υδάτων της κάθε Περιφέρειας.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με το Άρθρο 5 του Σχεδίου, καθώς και τα Παραρτήματα II και III, η Γεωλογική - Υδρογεωλογική Έκθεση απαλείφεται από τα υποχρεωτικά απαιτούμενα «γενικά δικαιολογητικά» και μεταφέρεται στα «ειδικά δικαιολογητικά», τα οποία ενδέχεται, κατά περίπτωση και κατά την κρίση των αρμόδιων περιφερειακών Διευθύνσεων Υδάτων να απαιτηθούν, με βάση τα προβλεπόμενα στο οικείο Σχέδιο Διαχείρισης Λεκανών απορροής ποταμών κα τις κατά περίπτωση ισχύουσες κανονιστικές διατάξεις.

Με τη ρύθμιση αυτή, ο σχεδιασμός και η προστασία των υπόγειων υδάτων από την υπεράντληση, τη ρύπανση, την υφαλμύρινση και την καταστροφή των υδατικών συστημάτων, η προστασία των υπόγειων υδροφορέων από περαιτέρω υδρογεωλογική και περιβαλλοντική υποβάθμιση, από αντικειμενική ευθύνη κα καθήκον της συντεταγμένης πολιτείας και των αρμόδιων δημόσιων υπηρεσιών, μετατρέπεται σε υποκειμενική πρωτοβουλία, κατά περίπτωση και κατά την κρίση των υποστελεχωμένων από εξειδικευμένο επιστημονικό προσωπικό περιφερειακών Διευθύνσεων Υδάτων.

ΑΘΩΩΘΗΚΑΝ ΟΙ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΙΓΜΕ

Σήμερα 13 Μάρτη 2014, το προεδρείο του Συνδικάτου ΙΓΜΕ δικαζόταν με την κατηγορία
 “ ότι οι κατηγορούμενοι ενεργώντας από κοινού και με κοινό δόλο με πράξεις αυτοδικίας και με παράνομη βία” προχώρησαν στην λειτουργική κατάληψη των εγκαταστάσεων του ΙΓΜΕ στο Ολυμπιακό Χωριό όταν η Διοίκηση του ΙΓΜΕ το 2009 καθυστερούσε μισθοδοσία και δώρα και  υπέσκαπτε τη λειτουργία και το κύρος του Ινστιτούτου για να το οδηγήσει με την συνδρομή των σημερινών Διοικήσεων και της συγκυβέρνησης στην ουσιαστική διάλυση.  Παράλληλα παραμένουν στο δικαστικό απυρόβλητο οι τότε διοικούντες εναντίον των οποίων είχε ζητήσει εισαγγελική παραγγελία το Σώμα Επιθεωρητών Εργασίας (ΣΕΠΕ).
Είναι εμφανές ότι η τρομοκρατία που έχει εξαπολύσει η σημερινή συγκυβέρνηση αλλά και  οι πιέσεις των Τροϊκανών στοχεύουν στο αίμα των δημοσίων υπαλλήλων με σκοπό να κατασκευάζουν επίορκους αλλά:
ΚΑΤΕΡΡΕΥΣΕ ΣΗΜΕΡΑ ΑΘΩΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΙΓΜΕ
(με το σκεπτικό ότι δεν ασκήθηκε καμιά βία σε κανέναν και διεκδικούσαν τα αυτονόητα, δηλ. τα δεδουλευμένα τους)
Απαιτούμε από το Υπουργείο Δικαιοσύνης να μην ενθαρρύνει τις συνδικαλιστικές διώξεις μέσω των δικαστηρίων.
Σήμερα έξω από τα δικαστήρια πραγματοποιήθηκε απεργιακή διαδήλωση διαμαρτυρίας από τους εργαζόμενους του ΙΓΜΕ, όπου παραβρέθηκαν και συμπαραστάθηκαν εκπρόσωποι ταξικών σωματείων, ομοσπονδιών, συνδικάτων, συντονιστικού, του ΠΑΜΕ, και ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ.Θεόδωρος Δρίτσας (ο οποίος ήταν και μάρτυρας στο Δικαστήριο υπερασπιζόμενος το Συνδικάτο).

Οι Εργαζόμενοι του ΙΓΜΕ αγωνίζονται δίνοντας μάχες καθημερινώς για να μη διαλυθεί ο Φορέας  και να μην ξεπουληθεί Ο ΟΡΥΚΤΟΣ ΠΛΟΥΤΟΣ.

ΜΑΧΗΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΓΕΩΛΟΓΩΝ

 ΩΡΑ ΕΥΘΥΝΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ – ΟΛΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ

Συνάδελφε, ισσα

Η παραίτηση ή η άκριτη οργή όχι μόνο δεν φέρνουν κανένα αποτέλεσμα, αλλά καταδικάζουν κάθε συλλογική προσπάθεια, στην αδράνεια και το περιθώριο. Αυτό δηλαδή που επιδιώκει και η σημερινή δικομματική εξουσία (ΝΔ - ΠΑΣΟΚ) με τους βαστάζους της (Χ.Α. – ΔΗΜΑΡ, Ελιές, Ποτάμια, κλπ), προκειμένου να καθυποτάξουν κάθε διάθεση, για αγώνα και ανατροπή της πολιτικής της τρόικας και του μνημονίου. Στόχος τους η υποταγή της χώρας στην «Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση» των επενδυτών, των μεγαλοβιομηχάνων και των μονοπωλίων τους.

Σε μια περίοδο που ο κλάδος των Γεωλόγων περνά γενικευμένη κρίση, που εισοδήματα, συντάξεις, κοινωνικές υποδομές συντρίβονται, η φορολογική επέλαση δεσμεύει τα σπίτια μας και εξαθλιώνει τις ζωές μας, δυστυχώς, με ευθύνη της παράταξης της πλειοψηφίας (ΠΑΣΚΕ Γεωλόγων και παρακλάδια της ΔΑΚΕ), ο Σ.Ε.Γ. λειτούργησε συνειδητά σαν κυβερνητική υπαλληλία, σαν δεκανίκι και προωθητής της αντιεπιστημονικής, αντεργατικής και ευρύτερα αντιλαϊκής πολιτικής της κυβέρνησης, καταδικάζοντας, τους Γεωλόγους στην ανεργία, τη φτώχεια και την επαγγελματική αναξιοπρέπεια.

Αυτή η κατάσταση στο Σύλλογο Ελλήνων Γεωλόγων μπορεί και πρέπει να αλλάξει.

ΜΑΧΗΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΓΕΩΛΟΓΩΝ

Απάντηση στους συντάκτες της ανακοίνωσης της ΔΗΣΥΓΕ

Αγαπητοί συνάδελφοι
Κάνετε μια φιλότιμη προσπάθεια με την απάντησή σας να φανείτε υπεράνω καταστάσεων. Προσπαθείτε να καλυφτείτε πίσω από τους 38 συνυποψήφιούς σας, ανάμεσα στους οποίους αναγνωρίζουμε ότι υπάρχουν αξιόλογοι συνάδελφοι, όπως γράφουμε στην "υβριστική" απάντηση στη διακήρυξή σας.
Φυσικά, η απάντησή σας απευθύνεται σε συναδέλφους που έχουν άγνοια για τα δρώμενα στο ΣΕΓ, αλλά και σε υποψηφίους σας ή μέλη της πλειοψηφίας της εφορευτικής επιτροπής που κράζουν "πες τους τα Φώντα".
Προσπαθείτε να φανείτε ως αγωνιστές, υπέρμαχοι της συλλογικότητας και της συνεργασίας, αλλά:

ΦΩΝΑΖΕΙ Ο ΚΛΕΦΤΗΣ – ΝΑ ΦΟΒΗΘΕΙ Ο ΝΟΙΚΟΚΥΡΗΣ ΜΙΑ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗ ‘’«ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ» «ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ» ΓΕΩΛΟΓΩΝ’’

Συναδέλφισες και συνάδελφοι Γεωλόγοι

Εδώ ο κόσμος χάνεται… και η ‘’«ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ» «ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ» ΓΕΩΛΟΓΩΝ’’, εξέδωσε διακήρυξη, στην οποία, προσπαθεί να επιχειρηματολογήσει για το πόσο όμορφος, αγγελικά πλασμένος είναι ο κόσμος γύρω μας, με τους συναδέλφους να πλέουν σε πελάγη ευτυχίας, έχοντας σαν αποκλειστικό πρόβλημα ζωής κα θανάτου να αντιμετωπίσουν το πώς θα αναχαιτίσουν τη «Μαχητική Αντίσταση Γεωλόγων».

  Συνάδελφοι,

Σε μια εποχή που οι εργαζόμενοι κα ο λαός στενάζουν αντιμέτωποι με τη μεγαλύτερη μεταπολεμική αντιδραστική, οικονομική και κοινωνική ανατροπή που έχει συντελεστεί σε περίοδο ειρήνης, σε Ευρωπαϊκή χώρα, την ώρα που οι Γεωλόγοι δίνουμε αγώνα επιβίωσης, είναι τουλάχιστον γελοίο, η κλίκα ηγετίσκων της ΔΗΣΥ να προσπαθεί να κάνει συνδικαλισμό της εποχής της μεταπολίτευσης. 

Η «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ» «ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ», αποτελεί προσωποπαγή παράταξη, μιας χούφτας συμβούλων υπουργείων της υποτελούς στην τρόικα κυβέρνησης, πρακτορίσκων  επιχειρηματικών συμφερόντων και επίδοξων λακέδων των πολυεθνικών που ορέγονται την καταλήστευση των υποδομών και του ορυκτού πλούτου της χώρας μας, αλλά και δυστυχώς «παράταξη» στην οποία κυριολεκτικά εκτίθενται ως υποψήφιοι ορισμένοι αξιόλογοι συνάδελφοι, των οποίων η συμμετοχή έστω και συμβολική (ρόλος μαϊντανού), θέλουμε να πιστεύουμε ότι οφείλεται σε εξαπάτηση από τους ηγετίσκους της «ΔΗΣΥ».

Οι ίδιοι οι οποίοι σήμερα απευθύνονται υποκριτικά «σε όλους του Δημοκρατικούς Γεωλόγους, ανεξάρτητα από πολιτικές επιλογές και κομματικές τοποθετήσεις»  φορώντας την προβιά του ακομμάτιστου, πριν λίγα χρόνια, στις εποχές της «ανάπτυξης», της «χρυσής ολυμπιάδας» και του «εκσυγχρονισμού» χρησιμοποιούσαν τους γεωτεχνικούς συλλόγους (ΣΕΓ - ΕΓΕ – ΓΕΩΤΕΕ) ως ιμάντα κομματικής προπαγάνδας και προβολής της πολιτικής της εκάστοτε εξουσίας (κυρίως του ΠΑΣΟΚ και ολίγον της ΝΔ) ενάντια στα επαγγελματικά συμφέροντα των συναδέλφων, αλλά και ως ανελκυστήρα για κομματική ανέλιξη. Διαγκωνίζονταν μάλιστα να φωτογραφηθούν δίπλα στο «σιδερένιο», στον «Γιωργάκη» και στόλιζαν τα γραφεία τους σε δημόσιες υπηρεσίες με πράσινους ήλιους.

Ένσταση της Μαχητικής  Αντίστασης Γεωλόγων για τις εκλογές της 09.03.2014 του Συλλόγου Ελλήνων Γεωλόγων

Ένσταση κατέθεσε η Μαχητική Αντίσταση Γεωλόγων στις 25/2/2014 καθότι διαπιστώθηκε ότι,
εντός των φακέλων επιστολικών ψήφων στάλθηκαν στα μέλη του Σ.Ε.Γ οδηγίες για την ψηφοφορία, που αναφέρονται σε θέματα τα οποία δεν αποφασίστηκαν σε καμιά συνεδρίαση της Εφορευτικής Επιτροπής.

Επί της ουσίας τα επίμαχα σημεία του περιεχομένου των οδηγιών και της πρακτικής κάποιων προφανώς μελών της Εφορευτικής Επιτροπής είναι τα εξής: